Meld u aan voor onze nieuwsbrief

IMG_2907.JPG
Landzicht biologisch groentenabonnement

KERSENPLUKDAG, maandag 5 juni 2017

Wat een bijzondere dag is het geweest. Jong en oud in de boomgaard aan het kersenplukken. Wow, wat een energie en enthousiasme, dank voor jullie komst!

De beleving van het plukken heeft Carla, abonnee, geinspireerd om de kersen als inspiratiebron mee te nemen naar haar Schrijfcafé (www.eigenwijzewoorden.nl). Dat leverde drie verrassende gedichten op, zie hieronder. Dat de kersenpluk zelfs tot het schrijven van gedichten leidt voelt heel bijzonder!

Verjaagd waren ze
door de bruine zak
met opgeblazen armen
loeiend
als een speelgoedpolitieauto.
Er waren enkel vreemde vogels
op ladders
op het gras
en brutaalweg in mijn stam
geklommen, zich vastgrijpend
aan mijn stevigheid.

Ik had mijn best gedaan.
Ze waren rood en zoet
met dubbele steeltjes.
En onbespoten.
Geplukt door vreemde handen -
gerimpeld, eeltig, plakkerig zacht.

Veel belandde in zakken.
Veel in smakkende monden die
de pitten uitspuugden of
langs hun lippen, kin en T-shirt
op het gras lieten vallen.

Had ik mee gekund
toen ik nog kers was
dan zou ik mij in chocolade
hebben laten wentelen
omhuld met kersenlimonade
om te smelten op een tong.

Ik had mijn best gedaan.

© Carla Scheepe-Belksma

Feit is dat ik aan de maat ben,
de juiste maat wel te verstaan,
zo'n twee centimeter in doorsnee,
niet hoekig, niet rond,
glanzend donkerrood,
zo ben ik op mijn best.
Ik mag er wel zijn, al zeg ik het zelf,
zoals ik hier bungel aan mijn steeltje,
klaar om de sprong te wagen,
maar ik twijfel nog:
ga ik alleen of samen met mijn maatje?
Ik kijk nog eens rond,
waar wil ik terechtkomen?
Ook al vind ik mezelf om op te eten,
toch blijf ik liever nog even voortbestaan.
Zo'n kleur, zo'n geur, vorm en glans
zeg nou zelf, zo'n kans er stralend uit te zien,
die krijg ik niet snel een tweede keer!
Laat mij nog maar even hangen.
Als kers maak ik deel uit van de natuur,
ik weet het wel, de cirkel van het leven,
te lang blijven hangen gaat daar tegenin.
Ik ben rijp geworden,
het moet er nu echt van komen,
mijn eigen weg de wijde wereld in.
Ik ben aan de maat, de juiste maat,
glanzend donkerrood, zo stralend,
dat ik in het oog val,
hier bungelend aan mijn steeltje
te graai voor mensenhand of vogelbek.
Oh nee! Ik plof op de grond!
De boom heeft mijn steel losgelaten!
Eén grote derrie ben ik nu,
maar wel met pit zal ik je zeggen:
ík blijf voortbestaan!

© Çita

KERS – VERHAAL

Ik ben een steeltje... het steeltje van een kers.
Ik draag de kers en houd hem stevig vast.
Gisteren nog hing ik samen met hem hoog boven in een boom.
Mensen wilden vriendje kers, dat ik droeg, plukken.
Hij ook met z'n mooie rode kleur... zo aantrekkelijk.
Samen lieten we ons wiegen door de wind,
mijn kersenvriend ging altijd mee.
Heel lang kon ik hem stevig vasthouden.

En toen... iemand met een lange ladder in de boom...
Wat kwam die doen?
Hij wilde mij meenemen
samen met mijn onafscheidelijke vriend.
Er gebeurde iets heel droevigs.
Ik kon mijn vriendje niet meer dragen en moest hem loslaten.
Wat een verdriet
hij glipte van mijn steeltje en viel naar beneden.
Ik bleef alleen achter aan de grote boom, helemaal alleen
en hij, waar ging hij heen?
Ik wed dat hij in een grote-mensen-mond verdween.

 

© Irene

Vorige pagina

Volg ons op facebook en twitter

Powered by HVMP Internet Marketing
Vormgeving en illustraties: Janna Kool